Jeżeli lubisz fantasy i nie miałeś jeszcze styczności z Terrym Pratchettem, czas najwyższy nadrobić te haniebne braki. Mimo tego, że daleko jest mu do patetycznego i epickiego stylu Tolkiena to w kategorii lekkiego, humorystycznego fantasy Pratchett tworzy pierwszą ligę – zarówno pod względem ilości wydanych książek, jak również pod względem ich jakości.

Zaletą serii „Świat Dysku” jest to, że poszczególne tomy są ze sobą luźno powiązane i nie tworzą ścisłej, chronologicznej całości. Powtarzają się jedynie bohaterowie, ale równie dobrze można zacząć czytać od dwudziestego tomu jak i od pierwszego.

„Ostatni kontynent” opowiada o kolejnych zaskakujących i dziwacznych przygodach niewydarzonego maga Rincewinda i jego znajomych z Niewidocznego Uniwersytetu. Tym razem zostali oni przeniesieni w czasie i przestrzeni do początków świata, do krainy przypominającej Australię i zmuszeni są rozwiązać problem braku deszczu.

Wadą tej części jest przeniesienie nacisku z humoru na powieść przygodową. Znalazłem w niej naprawdę mało momentów, które mnie rozbawiły. Jak na tego autora spodziewałem się czegoś trochę lepszego. Nie zawiodłem się na „Ostatnim kontynencie”, ale pewien niedosyt pozostał.