W „Człowieku bez ojczyzny” znajdziemy wszystko to, co w Vonnegucie najlepsze – cięty, ironiczny humor, mądrość sformułowań, anegdoty i trafną publicystykę. Książka jest próbą autobiografii, z tym, że kontekst przeszłości pisarza miesza się z komentarzem do teraźniejszości. Jak zwykle u Vonneguta nie jest to typowa książka w stylu „kawa na ławę, opiszę wszystko dokładnie, po Bożemu, po kolei…” – to nie ten styl. Pisarstwo Vonneguta jest nietypowe i ciężko znaleźć kogoś, kto pisze w podobny sposób – lekko chaotyczny, ale absolutnie niemęczący.

„Człowiek bez ojczyzny” jest także rozprawą z wszystkim, co denerwuje Kurta Vonneguta. Pisarz krytykuje wojny – w których brał udział – politykę USA, nałogi, a czasem nawet kobiety.

Nie ma jednak po co rozpisywać się o tej książce – trzeba ją przeczytać. Warto zapoznać się z tą książką z wielu powodów: jest to ostatnia książka wielkiego pisarza, a zarazem – jak dla mnie – jest najlepsza. Nie jestem w stanie znaleźć jakiegoś słabego elementu tej pozycji – no może poza jednym. Mogłaby być dłuższa.