Monodram rozgrywa się w więziennej celi, gdzie główny bohater opowiada o swoim pokręconym życiu, w którym dążył do znalezienia miłości i klarownego sensu egzystencji. Niestety jego przemyślenia nie tworzą pozytywnego obrazu. Dylematy dręczące bohatera, są uniwersalne dla sporej części młodych ludzi, która w pewnym wieku zaczyna się wahać czy to, w co wierzyli całe życie było dobrym pomysłem, czy miało jakiś głębszy sens, czy było jedynie młodzieńczą zabawą. Życie bohatera nie potoczyło się tak, jakby on sam tego chciał. Przez swoje niezdecydowanie i konformizm, stracił to, na czym najbardziej mu zależało.

„Anarchiści” nie są radosną książką do poduszki, ani miłą lekturą na lato. To książka ponura, smutna i niepozostawiająca złudzeń. Grzegorz Bartos znacznie ułatwił sobie zadanie, wybierając monodram jako środek przekazu. Moim zdaniem, gdyby przełożył wspominkowy monolog głównego bohatera na powieść, książka byłaby o wiele lepsza. Chociaż utwór tak przesycony goryczą w większej, niż te 50 stron, dawce mógłby być niestrawny. Mimo tego traktuję ten utwór raczej jako ciekawostkę wydawniczą, a nie solidne pisarstwo.