„Czarnoksiężnicy z krainy osobliwości” rozpoczynają się wyjątkowo słabym opowiadaniem mistrza zabawnego fantasy Terrego Pratchetta. Kolejne opowiadanie autorstwa nieznanego mi Lorda Dunsany było chyba jeszcze gorsze. Niezwiedziony tym czytałem dalej, co – jak okazało się po przewróceniu ostatniej strony – nie było najgorszą decyzją ostatniego miesiąca.

Niniejszy zbiór, podobnie jak niemal każdy, jest szalenie nierówny. Można znaleźć w nim rzeczy interesujące, zabawne i ciekawe – jak chociażby zamykające zbiór, pełne czarnego humoru „NA1IE” Kurta Vonneguta, lub wesołe fantasy Urszuli K. Le Guin, znanej mi bardziej z pisarstwa dość patetycznego.

Książka ta jest na pewno interesująca. Redaktor zbioru, Peter Haining, opatrzył każde opowiadanie krótką i treściwą notką biograficzną każdego autora. Jest to dobra lekcja historii literatury fantastycznej, o której niestety nie uczą w szkołach.

Zbiór „Czarnoksiężnicy z krainy osobliwości” nie jest tak dobry, jak się tego spodziewałem. Książka jest rzeczą raczej dla koneserów, a czytelnika nielubiącego tego typu literatury może jedynie utwierdzić w tym przekonaniu.