„Bohaterzy” XXI wieku – czyli „Brawura on-line”

Łatwiej ukryć się pod pseudonimem, tudzież awatarem i leczyć swoje kompleksy, oceniając i krytykując innych ludzi. Pod osłoną specjalnie wykreowanego - wirtualnego wizerunku, mamy wrażenie, że jesteśmy niewidzialni i nietykalnych, jest to jednak pozorne odczucie. Należy pamiętać, że w sieci też obowiązują pewne prawa i pewna etykieta, której należy przestrzegać. Nieprzestrzeganie Netykiety może spowodować, że inni użytkownicy Internetu będą Cię ignorować, a uparte łamanie jej zasad może się wiązać z innymi przykrymi konsekwencjami, jak np.: zgłoszenie nadużycia i odcięcie "niegrzecznego" użytkownika od określonej usługi internetowej przez administratora.

Reguł tych należy przestrzegać przede wszystkim, dlatego, że pozwalają one używać sieci możliwie najefektywniej, nie narażając na szkodę innych członków cyberspołeczności. Niestety wielu ludzi nadal nie rozumie podstawowych zasad kultury i taktu, bez względu na swój wiek, płeć czy stan społeczny.

Przekonał się o tym student, który w księdze gości na stronie internetowej Urzędu Miasta i Gminy w Łobzie zamieścił niepochlebny wpis na temat policjanta. Po numerze IP funkcjonariusze wytropili komputer. Należał do uczelni. Poprzez szkołę dotarli do nadawcy.

Tymczasem pewien mieszkaniec East Devon znieważył Polkę na portalu randkowym. Napisał jej, że "Polacy zabierają Brytyjczykom pracę i powinni wrócić do swojego gównianego kraju". Trafił za to do więzienia.

Kolejny przykład, jest na pewno znany wielu z was. Pewien 24-letni informatyk z Cieszyna, który zmanipulował system wyszukiwania Google, stanął przed sądem za obrazę głowy państwa. Po wpisaniu w wyszukiwarce wulgarnego słowa, na pierwszym miejscu wyświetlał się link to oficjalnej strony prezydenta.

Nie zawsze wydawanie pochopnych opinii w Internecie kończy się pozwem sądowym. Pewien 22-letni Amerykanin - James Blake, obrażony przez znajomego podczas rozmowy na jednym z portali społecznościowych, złożył „koledze” ostatnią wizytę w jego mieszkaniu, zabijając go strzałem z pistoletu.
Przedstawione powyżej przykłady, pokazują nam, jak może skończyć się „zgrywanie anonimowego bohatera” w Internecie i udowadniają, że sieć tak naprawdę nie jest anonimowa. Są to oczywiście bardzo skrajne przypadki, które zdarzają się niezmiernie rzadko, jednak dają wiele do myślenia. Należy pamiętać, że po drugiej stronie „kabla” siedzi osoba z krwi i kości, która odczuwa i nie zawsze będzie tolerować tego rodzaju działania.

Ostatnimi czasy, w Internecie można zaobserwować nowe zjawisko – Cyberbullying (z ang. to bully – znęcać się, terroryzować). Coraz więcej osób, zwłaszcza dzieci, pada ofiarą nękania, zastraszania i gróźb w Internecie i za pośrednictwem telefonów komórkowych. W Polsce zjawisko to znane jest pod nazwą Cyberprzemoc.
Cyberbullying staje się jedną z popularniejszych form przemocy rówieśniczej wśród dzieci i młodzieży. Wyniki badań Fundacji Dzieci Niczyje i Gemius S.A. („Przemoc rówieśnicza a media elektroniczne”, styczeń 2007) pokazują, jak wielka jest skala zjawiska. Aż 52 proc. Internautów w wieku 12-17 lat przyznaje, że za pośrednictwem Internetu lub telefonii komórkowej miało do czynienia z przemocą werbalną - niemal połowa badanych doświadczyła wulgarnego wyzywania (47 proc.), co piąty poniżania, ośmieszania i upokarzania (21 proc.), a co szósty straszenia i szantażowania (16 proc.). Ponad połowa nastoletnich internautów (57 proc.) przyznaje, że była przynajmniej raz obiektem zdjęć lub filmów wykonanych wbrew jej woli.
Cyberprzemoc często powoduje u ofiar irytację, lęk i zawstydzenie, a internauci rzadko informują najbliższe otoczenie o swoich problemach. Jeżeli szukają pomocy, to głównie u rówieśników.
Błacha z pozoru sprawa może mieć jednak tragiczny finał – coraz częściej słyszymy w mediach o samobójstwach dzieci – ofiar przemocy rówieśniczej. Jeżeli doszło do przestępstwa, sprawą zajmie się prokuratura i sąd. (źródło: www.bezpiecznyinternet.org)
Mnożą się pomówienia w Internecie. Anonimowość w sieci sprawia, że internauci nie liczą się z konsekwencjami swoich wypowiedzi. Odpowiedzialność karna grozi tylko tym, którzy pomawiają, ale cywilna również administratorom serwisów internetowych.
Wolność słowa ma granice. Sam Internet jest jednak transgraniczny i w dużym stopniu daje poczucie anonimowości. Ta właśnie anonimowość często ośmiela komentatorów do wypowiedzi nieodpowiedzialnych, które zagrażają dobremu imieniu innych lub je naruszają, a często również mogą wypełniać znamiona przestępstwa. Wszelkie pomysły zmierzające do ograniczenia anonimowości spotykają się z ostrą reakcją ze strony społeczności internetowej. Poszukiwać więc należy innych rozwiązań, które będą dawały skuteczną ochronę osób trzecich. Przyjęte w prawie prasowym instytucje sprostowania i odpowiedzi nie będą jednak gwarantowały poszanowania praw poszkodowanych. Raz opublikowana informacja zaczyna żyć własnym życiem, oderwana jest często od pierwotnego miejsca jej opublikowania. Być może tak jak próbuje się to robić w przypadku walki ze spamem, konieczne będzie ograniczenie wolności słowa przez techniczne wymuszenie ujawnienia danych komentatora. Numerowi IP nie da się postawić zarzutów, a trudno się zgodzić z tezą, iż wolność słowa oznacza całkowity brak poszanowania dla praw innych aktorów społeczeństwa informacyjnego. (źródło: Rzeczpospolita)

I na koniec:

Art. 212.

§ 1. Kto pomawia inną osobę, grupę osób, instytucję, osobę prawną lub jednostkę organizacyjną nie mającą osobowości prawnej o takie postępowanie lub właściwości, które mogą poniżyć ją w opinii publicznej lub narazić na utratę zaufania potrzebnego dla danego stanowiska, zawodu lub rodzaju działalności, podlega grzywnie, karze ograniczenia albo pozbawienia wolności do roku.

§ 2. Jeżeli sprawca dopuszcza się czynu określonego w § 1 za pomocą środków masowego komunikowania, podlega grzywnie, karze ograniczenia wolności albo pozbawienia wolności do lat 2.